Noura Es

“Yorgunluğu bir tükeniş olarak değil, insanın kendi hızından uzaklaşmasının bir işareti olarak görmek, yaşamı daha fazla çaba gerektiren bir mücadele olmaktan çıkarıp, nerede hızlandığımızı fark etmeye çağırır. Zamanın aktığı ama insanın kendine uğramadığı anlarda, ritim kaybı tembellikten değil, yavaşça oluşan bir yabancılaşmadan doğar. İç tempo dış dünyanın hızına göre yeniden ayarlandığında, hayat eksilmez; fakat insan, kendi varlığına mesafe almaya başlar.”

Hayatın görünmez yüklerini taşırken çoğu zaman kendi içimizdeki Sisifos’la karşılaşırız. Camus’nün çağrısı bu yükü reddetmek değil, onun içindeki bilinci görmektir. Mutluluk bir sonuca değil, taşı her yeniden kaldırma anında uyanan varoluş farkındalığına dönüşür.