Arin Kael

“Ritmi Unutan Beyin”, modern yaşamın küçük ama sürekli gerilimlerinin—görünme baskısının, “yetişmeliyim” inancının, ekran temposunun, hareketsizliğin ve ihmal edilen uykunun—bir araya gelerek sinir sistemini kronik alarmda tuttuğunu anlatır. Bu alarm hâli, insanı işlevsel bırakabilir; ama içeride ritmi düşürür: HRV azalır, dinlenme zorlaşır, zihin “yapılacaklar” otomasyonuna sıkışır. Yazı, frekansı hem biyolojik ritimler hem de ruh hâlinin tonu olarak ele alarak, uyarılmanın canlılık sanıldığı yanılsamayı görünür kılar. Çıkış, büyük kırılmalarda değil; küçük, düzenli yeniden ayarlamalardadır: bedenin ritmini geri çağırmak, “değer = performans” denkleminden çekilmek, nefes ve temasla güven zeminini yeniden kurmak. Çünkü ritim geldiğinde dünya değişmez; ama insan dünyayı yeniden duyabilir.

İnsan bazen kendisi olmaktan değil, başkalarının ne diyeceğini düşünmekten yorulur. Kalabalık yalnızca dışarıda değildir; asıl ağırlık, kalabalığın aklının içeri sızdığı yerde başlar. Zihin, uyum uğruna bazı düşünceleri “benim” diye imzaladığında, iç ses geri çekilir ve hayat otomatiğe bağlanır. Sessizlik kısa da sürse, hangi cümlenin gerçekten bize ait olduğunu görünür kılar; gerisi yavaşça çözülür.